Wednesday, April 8, 2020

උඩගෙදර කතා 217 කම්මිත්ත හා බාල සීනි

"කම්මිත්ත හා බාල සීනි...."

                කම්මිත්ත කවදත් විහිළු සැපයූ කෙනෙක්. අන්දරේ තරම් දක්ෂ නොවූවත් ඔහුගේ සොහොයුරියකැයි හැඳින් වූවත් වරදක් නැත.

                ඈත කාලයේ බොහෝ කම්මිත්ත, ඈ සිටි නිවසේ අයගේ දැඩි තාඩන පීඩන වලට ගොදුරු වී ඇත. දැනුත් පිලිස්සීම් තුවාල හෝ මුහුණු ඉදිමී හෝ වෙනත් ආපදාවක් ඇතිව, සමහර විටක දවසක් දෙකක් වයසැති බිළිඳකු ද සමඟ හෝ ඉඳහිට කෙනෙකු හමුවන තොරතුරු ලැබේ. තවත් විටක පාරට ඇද දැමූ බාල වයස් කාරියන් එහෙමත් එසේ හමු වෙනවා. ඒත් බොහොම කලාතුරකින් තමා ගෙදරකින් එලවා ගත් වැඩුනු කම්මිත්තක මඟ තොට හමු වුනොත්.. ඒ තරමටම මේ වනවිට කම්මිත්ත වටිනා (භාණ්ඩයක් කියන්න බැහැ.) කෙනෙක්.

               දැන් කම්මිත්ත හඳුන්වන්නට වැදගත් නම් රාශියක් තියෙනවා. ඒ තරම් ම ඒ අය සතුටින් තියා ගත යුතුයි. ඒ අය කොයි තරම් හිඟද කියලා තේරෙන්න ගෙදර කෙනෙක් වැටිලා අතක් පයක්... වාගේ හදිසි අවස්ථාවක් එන්න ඕන. 

                අපි දන්න කියන නිවසකත් කම්මිත්තකගේ සේවය අත්‍යාවශ්‍ය අවස්ථාවක් පහු ගියදා  ඇතිවුනා. දන්න කියන අය බොහෝ දෙනෙකුට කීවත් පලක් වුනේ නෑ. මාසයක් විතර අසීරුකම් රාශියක් මැද ගත වුනා. ඒ අතරේ දෙන දෙයියෝ ගෙදරටම ගෙනත් දුන්නා. මේ අයත් ඇයගේ වෘත්තීය ගරුත්වය රකිමින්, ඇයව බාහිර අයට හඳුන් වන්න Glorified Designation එකක් දුන්නා... Domestic Helper කියලා. ඒ ජීවිතයේ ස්වභාවය තේරුම් ගන්න එක කරුණක් පමණක් ප්‍රමාණවත්. මේ කම්මිත්තට අනුව ඇයගේ වයස අවුරුදු තිස් හතරයි; ඇගේ ලොකු දුව දැන් දහය වසරේ...!

                පළමු දිනයේ ඈ උදෑසන හත විතර වන විට සේවයට වාර්ථා කළේ නගරයේ ප්‍රධාන බාලිකා විද්‍යාලයකට යන දියණියන් දෙදෙනා පාසලට ඇරලවා දින පතා ඒ වෙලාවට පැමිණන බව පවසමින්. එදා පස්වරු පහවන තුරු සේවයේ නිරත වූවා. පසුදා... අතුරු පාරේ බස් නැතිවීම නිසා පැයක් පමණ ප්‍රමාදයි. සවස කලින් යන්න අවසර ඉල්ලුවේ ඇවිත් පැය බාගයක් යන්නත් කලින්. ඊට පහුවදා පැය දෙකක් පමණ පමා වුනේ... එක් දියණියකගේ අවශ්‍යතාවකට පාසලට යාමට සිදු වූ නිසා... එසේම සවස තුනට තුන හමාරට, වැඩ අවසන් නිසා ගියාට කමක් නැද්ද යයි විමසීමට තරම් ඈ smart වූවා. ඉන්න වෙලාව වැඩ නොකරනවා නොවේ. ඒත් උදේ වැඩ තියෙන වෙලාව පහු වීමත් සවස වැඩ වෙලාවට කලින් ආපසු යන්නට සිදු වීමත් නොවැලැක් විය හැකි ය! මේ වන විට ඒ කියන්නේ මාස එක හමාරක් ගත වෙන්නත් කලින් වෘත්තීය ජයග්‍රහණ කීපයක්ම දිනාගෙන! දැන් උදෑසන එන්නේ නවයට... යන්නේ තුන හමාරට. ඒක ස්ථාවරයි.

                 වැඩ වලදී මේ අයට අවශ්‍ය ආකාරයට බඩු බාහිරාදිය පරිහරණයටත් ස්ථානගත කිරීමටත් අවසරය තිබිය යුතු ය. පිළිවෙල ටෙඩීට ගොසින් ය. ඒවා ඉවසා  දරා සිටිය යුතුයි. ඒවා ගැන දැඩිව කතා කරන්නට ගොසින් "එහෙනම් මම යනාවා." කිව්වොත් එහෙම! අනෙ අම්මා..!

                සමස්ථයක් වශයෙන් කම්මිත්ත හොඳ ය. සෑම දවසකම, ඉල්ලීමට යමක් හේතු සහිතව ලෑස්ති කරගෙනයි එන්නේ. දවසක් පොඩි දියණිය ද කැටුවයි ආවේ. පහුවදා "ඊයේ දුව අර සෙරෙප්පු දෙක දාල. සයිස් එක හරියට හරිලු මැඩම්." පහුවදා, "මැඩම්, අනිද්දා උසාවි යන්න සුදු බ්ලව්ස් එකක්... " ඊටත් පහුවදා..... "අර පස්සෙන් ගරාජ් එකේ අලුත්වැඩියාවක් කරන්න තියෙන කාර් එකක් තියෙනව... ඒක එහෙම ඕන නැද්ද?" කියලා අහන්නත් ගෙදර කෙනෙකුට සිදු වුනාලු.
  
                නිවසේ, එකම දියණිය සිරි සඟ බෝ පරම්පරාවේ.. ඊට සතියකට පස්සේ දවසක බඩු ගෙන ගියේ ලොරි බාගයක් ගෙනැවිත් ම  ය. "එහෙනම් තව මාසේකින් විතර සැලියුට් එක ගහයි." කියලා හිතන්න එපා. දික්කසාද නඩුව අවසාන වෙන්න තව මාස කීපයක් ගත වෙයි. ඊයේ තිබුනේ දරුවන් දෙන්නගෙ නඩත්තු නඩුව! ඒකේ නම් රුපියල් පනස් දහකට ආසන්න හිග මුදලකුත් ලබා දීලා....

                ඒවා එහෙමයි කියමුකෝ... මේවා අහගෙන ඉඳලා "අනේ ඕගොල්ලන්ට එපා නම් මට දෙන්නකෝ.." කියන්න එහෙම තහනම්... !

                 දැන් දැන් නිවසේ හා නිවැසියන්ගේ අඩුපාඩු සඳහන් කරමින් සිනා සෙන්නටත් පටන්ගෙන. ඊයේ පෙරේදා මේ කම්මිත්තට නිවසේ බරපතල දුර්වල කමක් අහු වුනානෙ. පොඩ්ඩක් ඉන්න.. ඇහෙන පේන මානෙක ඉන්නවද බලලා එන්නම්.

                  කතාවට දක්ෂ ඈ, නිවසේ ගෘහ මූලික කාන්තාව සමඟ පුංචි නයෙක් එලවන අවස්ථාවක මේ.... තේ කෝප්පයක් රස ව්ඳිමින්....

"මැඩම්ලා පාවිච්චි කරන්නේ බාල සීනි නේද?"

                                                                                                 simple "s"
2020.02.20.

උඩගෙදර කතා 216 ලිං කටෙං වැටුන එකා 73

ලිං කටෙං වැටුන එකා   73.

                 දෙසැම්බර් පටං ගන්නකොට මං හොඳ සන්තෝසෙං. ගියාවුරුද්දට වැඩිය මගෙ ඕ ලෙවල් සෙකන්ඩ් ෂයි එකට මම හොඳ ලෑස්තියක් තියෙනවා. ඒත් සමහර කරුණුවල අලුත් දෙයක් ඇහුවම හරි කියෙව්වම හරි හිතට බයකුත් එනවා. මෙන්න අලුත් තොරතුරක්...කියල..!

"නංගී ඕක මෙහෙමනෙ... අපි හිතාගෙන ඉන්න කොටුව ඇතුලේ හැම දේම තරෝ කෙරුවට එතනිං පිට තව කරුණු තියෙනවා කියලවත් අපි දන්නේ නෑ. නංගිට මතකද අර මුස්ලිම් බෝයි. එයා යූ.ඊ.ප්‍රෙප් එකේ ඉඳිද්දී ෆෝම් එකේ ළමයිත් එයාගෙං සමහර ඒවා අහ ගත්තා. ඒ තරං බ්‍රයිට්... අන්තිමට ඒ ලෙවල් ෆේල්නෙ. අපි බයේ හිටියේ ඔලුව නරක් වෙයිද කියල. ඒ වුනාට නංගී දන්නවද... සතියක් ගියෙත් නෑ, දවස් දෙකක් තුනක්  යනකොට ආපහු පාඩම් කරංට පටං ගත්තා. ආං එන්ජිනියරිං ෆැකල්ටි යංට බලාන ඉන්නේ."
"අනේ සපූ අයියා ඔයා ගැනත් මුලිං ඔය වාගේ කතා තමයි තිබ්බේ. ඇත්තටම මොකද වුනේ අයියට...." 
"ඔහොම තමයි නංගී....මේ අවුරුද්ද ඒ ලෙවල් වලට හොඳට මහන්සි වෙංට හිත හදාගෙන ඉන්නේ... ඒත් නංගී කවුරු මොනවා කිව්වත් මට කැම්පස් යංට ලැබෙන්නේ නං නෑ. අප්පච්චිට තව කොච්චර කියන නං වද දෙංටද.."
"අයියා ඔය අදහස හිතේ තැන්පත් වෙංට දෙංට එපා. ඒ හැගීමට, නොදැනිම අයියගෙ උනන්දුව නැතුව යනවනෙ. යටි හිත කොයි වෙලේත් අයියට කියන්නේ 'මහන්සි වුනාට වැඩක් නෑ... කැම්පස් යංට ලැබෙන්නෙ නෑ...' කියලනෙ. මාදි නංගී මට කියද්දී කොහෙංදෝ තව ලමයෙක් එතෙංට ආවා. මට එයාගෙ නමවත් හරියට මතක නැ. හේමා වෙංට ඇති. හේමමාලා... ලස්සන කෙල්ල!
"අනික.. කැම්පස් නොගියත් හොඳට පාස් වුනොත් ඒක කොයි දේටත් ලොකු සුදුසුකමක් වෙනවානේ." හේමත් කිව්වා.
"මං මහංසි නොවී ඉන්නෙ නෑ. ටිකක් හරහට ගිය හිත මං දැන් ආපහු ට්‍රැක් එකට දාගෙන තියෙන්නේ. දැං ඔයාගෙ ස්ටඩීස් කොහොමද?"
"සපු... ඕ ගොල්ලෝ ඩිස්කස් කරන ඒවට මටත් කතා කරංටකො. එහෙම කරනවා නං කොච්චර දෙයක්ද..." මාදි නංගිගෙ මූණ හතරැස් වෙනවා රබර් ඇහැට මං දැක්කා... කෙල්ලෙක්නෙ!
"ඔයා කොමර්ස්නෙ කරන්නේ... ඉතිං අපි ඩිස්කස් කරන එව්වා ඔයාට ප්‍රයෝජනයක් නෑනෙ."
"දෙකටම තියෙන සබ්ජෙක්ට්ස් තියෙනවද බලමු."
"ලඟදී දවසක මං ඔයාව දැක්කා... ස්කාෆ් එකක්  කං වැහෙංට බැඳගෙන මේ හතරේ කනුව හරියේ පයිං යනවා."
"ඉතිං මම හතරේ කනුවේනෙ සපූ..."
"ඇත්තද..."

"මං හිතුවා වවුල් ලෑටිය වාගේ තව එල්ලි එල්ලී කතාව දිග්ගස්සා ගනීද කියල. කොහෙද මෙයාටත් ..."  හේමා යනකොටම මාදී කිව්වා. "මෙයාටත් ඕනෑ වුනා ස්කාෆ් ගැට ගහගෙන ගිය එව්වා මතක් කරංට... "
"නංගිට දුක හිතුනද.... "
"තව තත්පරයක් ඒ කතාව දිග්ගැස්සුනා නං මං යන්ට හැදුවේ."

                   මාදි නංගී කවදාවත් මෙහෙම ඉරිසියාව ප්‍රදර්ශනය කෙරුවෙ නෑ. ඔහොම තරහ ගිහිං ඉන්නවා මං දැක්කෙත් නෑ. 
"ඔච්චර දෙයක් වුනේ නෑ නංගි... සොරි." නංගී මගෙ අස් දෙකෙං පැත්තකට මුණ හැරෙව්වා. ඒත් ඇස් දෙකේ කඳුලු පිරිල තියෙනවා මං දැක්කා. 

"Why... what happened Madhangani?" ලඟිං ගිය මිස් වීරක්කොඩි නතර වෙලම ඇහුවා. මාදි නංගිලාටත් Physics කරන්නේ ඒ මැඩම්මයි.
" My head aches madam.."
"Go back to the hostel and get two APC - tablets. Then it will be alright." එහෙම කිව්ව මැඩම් මට නෑහෙංටත් මාදිගෙං මොනවාදෝ ඇහුවා. මාදිගෙ නලලටත් අත තියල බැලුවා."
"නංගී... ඒ ටික පූජාවලියෙං බලා ගන්න එක වැඩිය හොඳයි." මිස් වීරක්කොඩි යද්දී මං එයාටත් ඇහෙංට කිව්වා. මොකද ඒ වෙලාවේ නංගී අතේ බුද්ධ ධර්මය පොතක් තිබ්බා දැක්කා. සිරි සීවලී. එච්චරයි කතෘ නම. උපාධි පට්ටං, ගම් බිම් මොකවත් නෑ. බෝසත්වරු! "සි සී"

                    බුද්ධාගමට ගිය සැරේ ඩී ගංට මට උදව් වුනේ පූජාවලිය පොත. මං ලිව්වා ලිව්වා. අන්තිමට කොල දාහතරක් ලියල තිබ්බා. මේ සැරේ බුද්ධාගම සබ්ජෙක්ට් එකට මං වැඩි සැලකිල්ලක් නෑ.
"ඇද්ද... ටැප්  එක අරිංට ගිහිං කීයක් බොරු කියංට වුනාද. අඬංට දෙයක් වුනේ නෑ නංගියෝ. දැං හරිනේ. ශෝයි බබා වාගේ බොරුවට හරි හොස්ටල් එකටත් ගිහින් ඇවිත් පංතියට යංට."

                   මාදි නංගී කවදාවත් අඬනවා මං කලිං දැකල තිබ්බෙ නෑ.

                   දයා ගැන මාදි නංගිගෙං අහංට මට ඕනෑකම තිබ්බා. හිතාමතාමයි ඇහුවේ නැත්තේ. නොදැනෙංට දයා ටිකක් මගෙං ඈත් වෙල කියල මට හිතෙනවා. එයා හොස්ටල් එකේ නොහිටිය තුන් වෙනි සති අන්තේදී මං ඇහුවා. එයා කිව්ව හැටියට විමල් සර් එක්ක අනුරාධපුරේ ගිහිං. ඒ එක ගමනක් ගැනවත් මට කලිං කිව්වෙ නෑ. අඩු ගානේ දයාවත්. තව දවසක් ඇහුව දේකිං මං උඩ ගිහිං බිම වැටුනා.
"සපූ... ජිනාදරීගෙ හැටි කියංට."
"ඇයි...?"
"ඊයේ පෙරේදා මට ගර්ල් කෙනෙක් මුණ ගැහුනා. මට සැක හිතුනා... ඒ එයාද කියලා."
"ඔයාට තිබුනානේ නම අහංට."
"මං ඇහුවා.. බොරුවක් කිව්වද කියලා මට සැකයි."
"ඔයාගෙ නම එයාට කිව්වද..? "
"නැ... මම කිව්වෙත් නෑ."
"පැහැදිලිව පේන එකක් තමයි ජිනාගෙ නිකට දෙකට බෙදිල. කං අස්සේ, බෙල්ලේ පිටු පස්සෙන් එහෙම මුදු මුදු කොන්ඩේ.."
"ඔය නිකට බෙදුන කතාව එක්ක තමා මට සැක හිතුනේ. ඔයා දවසක් මට කියලා මට මතක තිබුනා. ඒත් එයා නෙවෙයි වෙන්ට ඇති."
"ඔව් දයා එයා අනුරාධපුර එංට හේතුවක් නැ. පෑලිස් අයියා කියලා හිතංට පුලුවන් කෙනෙක් එක්කද හිටියේ.. හා.. අනික ඔයා පෑලිස් අයියා දැක්කනෙ. එයාගෙ features වලට හුඟක් සමානයි. එයා කොහේ කියලද කිව්වේ?"
"කොහෙද මේ... උඩවලවේ කියල කිව්වෙ නම්... "
"නම කිව්වේ මොකක් කියලද.."
"ඒක නම් මතක නෑ මචං..."
"අනේ මන්දා දයා..."
"නෑ.. නෑ.. සපු මේ වෙන කෙනෙක්. "

"දයා.. ස්ටඩීස් ටිකක් මගෑරුනා නේද? මම ඔයාට පුංචි නෝට් එකක් හදලා ඇති.. වැදගත් කරුණු ටික."
"ගානක් නෑ සපු... කවර් කර ගත්තෑකි."
"දයියෝ... අමතක කරංට එපා... ඔයා කොන්දේසියකට යටත්ව එන්ට්‍රන්ස් යන්නේ. Maths complete කරන්න."
"ඔව්.. මචං... Thank you .... You are too concerned Sapu.."

                   මේක හරිම කතාවක්නෙ... ජිනා හොස්ටල් එකෙන් පිට වෙල තනියම අනුරාධපුරේ එන්නේ කොහොමද? අනික මේ අය ගිය ගමනකදී ජිනා මුන ගැහෙන්නෙ කොහොමද.. එහෙනං ජිනත් දැං ඒ තරං ඇක්ටිව්ද... දයා වාගෙම ජිනා නංගිත් මට මොනවා හරි හංගනවද... ජිනාගෙං එහෙම වෙනසක් දැක්කේ නං නැ. ලියුම් පමයි. ඒත් අසාමාන්‍ය පමාවක් නැ. හොඳයි.. බලමු... දවසක් දෙකක් ඉවසිල්ලෙං ඉඳල.

                    මං විභාග කාලේ නතර වුනේ ජයේලගෙ ගෙදර. සොමක්කලගෙ ගෙදර කිට්ටුවම. බන්ඩත් මාත් එක්ක එහෙ. සුනිල් අඳුර ගත්තෙත් එහෙදී. ජයෙයි සුනිලුයි දෙන්නම හරිම හිත හොඳ කොල්ලෝ. කොල්ලෝ කිව්වට අපට වැඩිමල්. තව අලුතෙන් හතර පස් දෙනෙක්ම අඳුර ගත්තා. 

                    ඒ විතරක් නෙවේ..... පණ නැති දේ දෙක තුනකුත් අඳුර ගත්තා....!
හෝතා..., ගෙවල් වල ඔතන එව්වා නොමිලෙම ලැබුනා. Double D, Double R, Double E.... වැඩියෙන් ලැබුනේ Double D. Direct ගහෙම්ම!

                                                                                                simple "s"
2020.02.17

පින්තූරය අන්තර්ජාලය ඇසුරෙන්.

උඩගෙදර කතා 215 ලිං කටෙං වැටුන එකා 72

ලිං කටෙං වැටුන එකා   72

"ලස්සන... !
    අයියා දන්නවද මේක නංගී ගාවා තිබුනා කියල."
"ඔව්.. ඇයි."  ඔලුව සම්පූර්ණයෙං උස්සන් නැතුව යටැහිං බලල මාදි කිව්වේ."
"එහෙනං මේක මට තියා ගංට බෑනෙ. දයා මාව පට්ටා ගහයි...."
"ඔයා බය නැතුව තියා ගන්ටකො..."
"නංගී නං කියයි. ඕක ඔයා ලඟම තියා ගංට. මං කවදා හරි ගන්නං "
"කවදා හරි...! නෑ.... එහෙම තියා ගන්ට මම වෙන ෂේප් එකක බැජ් එකක් ගෙනත් දෙන්නං.මොන ෂේප් එකේද?"

              ලස්සන හීනි හිනාවකිං මාධංගනීගෙ මූණ පිරිල ගියා. ඒ අස්සෙන් අඩවන් වුන ඇස් දෙක මයෙ මූණට හරවාගෙන, එයා අත් දෙකේම දබරැඟිලි වලිං හදවතක සංකේතය අහසේ ඇන්දා. 
"අයියාවත් කවුරුවත් දන්නේ නෑ, මයෙ ලඟ තිබුනා කියලාවත් මං ඕක සපු අයියට දුන්නා කියලාවත්." 
"මේක කොහෙංද ඔයාට..?"
"මේ ලඟ මහාමායා ගර්ල් කෙනෙක් ඉන්නවා. එයාට කව්ද දුන්නා කියල මට දුන්නා. මට ඒක ඔයාට දෙංට හිතුනා."
"ඇත්තටම ලස්සනයි. INDEPENDENCE  DAY  CEYLON ...."

                  මේ ගිය සෙනසුරාදා දයයි මායි මාදියි ඒ ගොල්ලංගෙ ගෙදර ගිය වෙලාවේ, දයා එලියට ගිය වෙලාවක වුන කතාවක්. මට ලස්සන රවුම් බැජ් එකක් මාදි දුන්නා. 

                  දයා අද නිදහස් දිනේ ගැන කතා කරනකොට මට ඒ සිද්දිය මතක් වුනා.
"විමල් සර් කියන එක හරි සපු... මොන අංශයෙන්ද අපි නිදහස් වෙලා තියෙන්නේ.... සමරන්ට... බ්‍රිතාණ්‍ය යටත් විජිතයක් වෙලා ඉන්න එකද නෙහ්." දයා කියනවා.
"අනික... පෙබරවාරි හතර... අහවල් දෙයක් වුනාටද නේ? අර ජෙනිංස් ඒ ව්‍යවස්තාව ලිව්ව එකට එයාගෙ කොටස ගත්ත හැටි! නෝනගෙ උපන් දිනේ අපේ නිදහස් දිනය හැටියට ... විහිලුනෙ මචං." 
"අපෙ අය ඒවා ඒ විදියට බාරගෙන."
"හැබැයි මචං.. පුංචි කාලේ ඉස්කෝලෙදි නිදහස් උස්සවේ හිංදා කියල මහත්තයලා නෝන මහත්තයලා කැවුම් කිරිබත් කෙසෙල් ගෙඩි ගෙනත් ඔක්කෝටම කංට දුන්න හැටි මතක් වෙනකොට තවම ආසයි..."
"අපෙ හිත්වල නිදහස් දිනය කියල හැඟීමක් ඇති කරවපු හැටිනෙ.
"පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාල පරිශ්‍රය, ඒක නම් හරි ආශික් නේද?"
"එයාගෙ design එකක්ලු නේ? මටත් ඔය කතාව අහංට ලැබුනා."
"ඇයි බං සර්ම කිව්වේ."
"කොහොම වුනත් මචං අපේ අයට තව අවුරුදු පනහකට සීයකටවත් ඔය යටත් විජිත මානසිකත්වයෙන් මිදෙංට නම් බැරි වෙයි. ඒ තරමට මුල් බැහැලා."
"එහෙමම කියංට එපා... අපේ මහන්සියෙත් ප්‍රතිපල නැති වේයැ.!"
"මචං විමල් සර් නං කැපවීම කියන එක ඉහලිම්ම. මයෙ හිතේ ඉක්මනින්ම ජොබ් එකෙනුත් අයින් වෙයි..... ෆුල් ටයිම්  වැඩ කරංට."
"ඔව් සපු. ඒත් අපිට එහෙම හිත හදා ගන්ට බෑ..."
"මනෝ රාජික සමාජ ...." අපි දෙන්නම හිනා වුනා.
"ඔය කැප වීම විතරක් නෙවේ... සර් කසාදයක් කර ගන්නෙත් නැති පාටයි නේද. ඒ ජීවිතෙත් අත් ඇරලා වෙංට ඇති."
"දයා.... මං දැනගෙන සතියක් විතර ලොකු රහසක් තියෙනවා. ඔයා දන්නෙ නෑ. සර් අෆෙයාර් එකක් පටංගෙන."
"ඔයා කොහොමද දන්නේ..." 
"සර් ගර්ල් කෙනෙකුට කියල තියෙනවා... අනාගතයේ ගස් ගල් අස්සේ වුනත් ඉංට වෙන කාලවල් එංට පුලුවං. ඒවටත් ලෑස්තියෙන් ඉංට කියල."

                 දයා ඉන් එහාට විස්තර ඇහැව්වෙත් නෑ. මං කිව්වෙත් නෑ. ඒ වුනාට අපි දෙන්නම දන්නවා ඕක කොයි වෙලේ හරි අපි open කතා කරනවා කියල.

                 අපි දෙන්නා කතා කර කර හිටිය තැනට girls' hostel එකේ බැල්කණිය පෙනෙනවා. ඒකේ ලමයි තුං හතර දෙනෙක් ඉන්නවා. මට ලතා මතක් වුනා. ඒ ටිකකිං බැල්කනියට මාධංගණී නංගී ආවා. මං ඒ ගැන සැලකිමත් වුනා කියල දයාට පෙන්නංට ගියේ නෑ. 
"දයා.... ලතා art subjects කළාලු. ගිය සැරේ ඕලෙවලුත් කෙරුවලු. නොවරදවම පාස් වෙයිලු. එහෙම වුනොත් මේ අවුද්දෙම ඒලෙවල් වාඩි වෙනවලු."
"එහෙම පුලුවන්ද මචං. අවුරුදු කීයක් arts කරලද අපි මේ සයන්ස් වලට කොන්ඩෑරුං ගැහැව්වේ. ඒ හිංදා ටිකක් ආපහු revise කරනකොට ඔක්කොම හෝ ගාල එනවා."
"ඒ කියන හැටියට එයාගෙ අයියා සෑහෙංට influential කෙනෙක්. විභාගේ කරංට අවස්ථාව හදා ගංටත් ඇත්තේ එයාගෙ හැකියාවෙං."

                 ලතා ඉඳිද්දී මං බැල්කනියේ හිටියා නං එයා කී සැරයක් ඒ දවස් වල එලියට ඇවිත් ඇවිත් බලල ගියාද.. දයත් ඒක නෝටිස් කරල තිබුනා. ඒත් පහුගිය කාලේ ලතාගෙං ආව ලියුම් වල (ඒත් විජේ, දෙවෙනි පියුං හරහා තමයි!) තිබුනේ පරන හැසිරීම් වල විදිය නෙවේ. දවසක් කියල තිබුනේ "ෆිල්ම් එක්කට එන්න පුලුවන්ද... නුවරට" කියල.  එක පාර මයෙ පපුව හරහා විදුලියක් කෙටුවා තමයි. එත් ඒ එක්කම ඇති වුනේ පුදුම කලකිරීමක්. එහෙනම් එහෙ ගෙවෙන ජීවිතය එහෙමයි. මේ ටිකට අලුත් boyfriends ලා තුන් දෙනෙක් ගැනවත් කිව්වා. පව් අය්යගෙ සල්ලි!

"මොකක්ද සපු ඔච්චර ගැඹුරු කල්පනාවක්?"
"ඇත්තටම ලතා ගැන මතක් වුනේ දයා."
"ඕක අමතක කරලා දාන්ට... අර දිලිසි දිලිසී ඉන්නේ ඔයාගෙ ජිනා නංගී..."
"ඔයා හරියට දැක්කා වාගේනේ කතාකරන්නේ."
"ඉක්මනින්ම ජිනා නංගී, ඔයාගෙ අම්මා තාත්තා, මාඔය මිටියාවතේ කෑලි කපන්ට තැන්පත් වෙලා තියෙන මී දුම් කුට්ටි, ගේ ලඟ වෙලේ ලතාවට ලෙලදෙන ගොයම් පැලපත, කොරකහ... රුක් අත්තන.... කලවැල්.... කරඳ.... වල මල්  බලන්ට මම එනවා සපූ... ඇත්තට කී සැරයක් මේ වෙනකොට ගිහිල්ලා තියෙංට ඕන ගමනක්ද?"
"ඔයාගෙ වැරැද්දක් නෙවෙයි දයියෝ..."

                  යාලුවෙක්වත් ගෙදර එක්ක යංට මට හිතෙන්නෙ නැත්තේ තියෙන අපහසුකම් පෙන්නංට බැරිකම, හරි හැටි කෑම ටිකක් දෙංට බැරිකම වාගේ හේතු හිංදා. මම දුර්වලයි... ඒ කෙනෙක් ආපහු ගිහිං සපුගෙ පසුබිම මෙහෙමයි කියල පත්තරේ දානවායැ. ඒත් මට ඒක කරංට හිතෙන්නෙම නෑ. අනිප්පැත්තෙං දයා කිව්වා වාගේ මයෙ ගමේ සිරියාව යාලුවංට පෙන්නංට තියෙන ආසාවත් මහමෙරක් තරං. ඉන්න තැනිං ඩිංගක් ඔලුව උස්සල එංට ගමේ ඇත්තෝ වැඩි දෙනෙකුට ඕනෑකමක් නෑනේ. මේ දුර්වලකම්, නැති බැරිකම් ලෝකෙට ප්‍රදර්ශනය කරගෙන ඉංට පුදුම කැමැත්තක් තියෙන්නේ. කව්රු පිහිට වෙයි කියල හිතාන කියවනවද කියල වෙලාවකට මට හිතෙනවා ඒ කතා ඇහෙනකොට..

                     ලඟදී දවසක මට වෙන  විදියක අව්ඥාවකට නං මූන දෙංට සිද්ද වුනා. දවසක් එක රැස්වීමකදී....
"පොඩ්ඩක් සපුමල් සහොදරයගෙ ගමේ පසුබිම බලා ගන්න අපි කැමතියි. දෙන්නෙක් එක්ක යන්න ලෑස්ති කරන්න."
"කාන්ඩෙයක් එක්ක යන්න තරම් මට අපෙ ගෙදර පහසුකම් නෑ..." වැඩිදුර නොහිතාම මං කිව්වා.
"ඕකට තමයි කියන්නේ..... මානසිකත්වය කියල. අපි යන්නේ සැප විඳල එන්න ජොලියක් දාලා එන්න ගමනක් නෙවේ." මයෙ හිත කලබල වුන තරම.... මොන මානසිකත්වය කියලද කිව්වේ කියලවත් මට ඇහුනෙ නෑ.

                      මගෙ මේ මෝඩ ප්‍රකාශය අවස්ථා කීපයකදිම ඊට පස්සේ සඳහන් වුනා. මයෙ ඉස්සරහම. මට ඇත්තටම ලැජ්ජා හිතුනා. ඒත් තවම හිත හදා ගංට බෑ කවුරුවත් ගෙදර එක්ක යංට..

                                                                                                simple "s"
2020.02.06

දෙවැනි තුන්වෙනි පින්තූර අන්තර්ජාලය ඇසුරෙන් ...